Συρία, ένας χρόνος μετά…

29/06/2012

Η Αραβική Άνοιξη ήταν ένας πολιτικός σεισμός με του οποίου τα μη αναστρέψιμα επακόλουθα έχουν σήμερα όλοι συμβιβαστεί. Πλέον κανένας οργανισμός και καμία κυβέρνηση με συμφέροντα στη Μέση Ανατολή δεν σχεδιάζει την πολιτική του με τον ίδιο τρόπο που το έκανε πριν ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι αυτοπυρποληθεί από αγανάκτηση τον Δεκέμβρη του 2010. Είναι επίσης γεγονός ότι οι άνεμοι της αλλαγής, που τα αποτεφρωμένα όνειρα του νεαρού Τυνήσιου σκόρπισαν προς όλες τις κατευθύνσεις, έχουν από καιρό ξεθυμάνει χάρη στην αποτελεσματική αντίδραση των δικτατόρων της περιοχής. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον «αδικοχαμένο» Καντάφι, τον ημίτρελο ηγέτη της Λιβύης που πρώτος τόλμησε να «αντισταθεί» και να τιμωρήσει παραδειγματικά όποιους από τους υπηκόους του διέπραξαν την ασέβεια να τον αμφισβητήσουν. Μπορεί τελικά ο εκκεντρικός συνταγματάρχης από τη Σύρτη να ανετράπη βίαια, αλλά πριν την πτώση του κατάφερε να οπλίσει με θάρρος όλους τους συναδέλφους του στο τοπικό σύλλογο καταπιεστών που είναι ευρύτερα γνωστός ως Αραβικός Σύνδεσμος. Στο ίδιο πλαίσιο, μπορεί σήμερα ο Άσσαντ να έχει αποβληθεί από τον συγκεκριμένο σώμα αλλά κατά μία έννοια οι ηγέτες του Κατάρ, του Κουβέιτ και της Σαουδικής Αραβίας χρωστάνε στον Μπασάρ, που κατά τα άλλα επιπλήττουν, πολύ μεγάλη χάρη. Και αυτό γιατί η σταθερότητα των παραπάνω χωρών δεν οφείλεται σε κάποια πρωτοποριακή μέθοδο πρόληψης και αποτροπής ταραχών που το καθεστώς Άσσαντ δεν πρόλαβε να αναπτύξει. Κάθε άλλο, και η αλήθεια μάλιστα είναι πολύ πιο απλή από όσο μπορεί ο καθένας να φανταστεί. Η λύση στο γρίφο της ευστάθειας που επικρατεί σε Βόρεια Αφρική και Αραβική Χερσόνησο συνοψίζεται στο ότι η κυρίαρχη τάξη σε Ριάντ, Ντόχα, Αλγέρι και Μασκάτ είναι σε θέση να ισχυριστεί πειστικά πως ένα ενδεχόμενο κύμα αμφισβήτησης εναντίον τους θα διολισθήσει τις χώρες τους σε ένα αγνώστου κατάληξης αιματηρό μονοπάτι ανάλογο με εκείνο στο οποίο έχουν παγιδευτεί σήμερα Συρία και Υεμένη

Πριν μερικές ώρες η συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τότε που εγκατέλειψα τη Δαμασκό και πριν από λίγο είδα πως ένα γνώριμο για μένα σημείο, από το οποίο πέρναγα καθημερινά στο δρόμο μου προς το πανεπιστήμιο, έγινε στόχος βομβιστικής επίθεσης. Κάπως έτσι κυριεύτηκα από την ανάγκη να ξαναγράψω μερικά πράγματα όχι για να το παίξω προφήτης ή να προσποιηθώ τον ειδικό, αλλά απλά και μόνο για να διηγηθώ ορισμένα προσωπικά περιστατικά που φωτίζουν κάτι από την αθλιότητα και το μεγαλείο όσων άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται σε αυτήν την ιστορία.

Χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων έξω απο τα όρια της Παλιάς Πολης της Δαμασκού
λίγο μετά την έκρηξη βόμβας το πρωινό της 28ης Ιουνίου 2012.

Πριν από οτιδήποτε άλλο θέλω να κάνω μνεία ενός παράξενου σχολίου που βρήκα κάτω από μία από τις περσινές «ανταποκρίσεις» μου. Ήταν ένα μήνυμα που, ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει οι αιματηρές ταραχές στη Ντέρα, ευχόταν «να τελειώσουν όλα γρήγορα χωρίς τραυματίες». Το συγκεκριμένο σχόλιο μπορεί να αποδείχτηκε εκτός τόπου και χρόνου αλλά αντανακλά με μοναδικό τρόπο την απλουστευτική λογική με την οποία επιμένουμε να ερμηνεύουμε τα ανά την υφήλιο γεγονότα τόσο οι νέοι της «Πολιτισμένης Δύσης» όσο και οι αντίστοιχοι της Ελλάδας. Για πολλούς από εμάς η υπόθεση της Συρίας του Άσσαντ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια κλασσική περίπτωση στρατιωτικής δικτατορίας που «όφειλε» να καταρρεύσει από μια λαϊκή εξέγερση στα πρότυπα του Μύθου του Πολυτεχνείου. Κάπως έτσι, πάρα πολλοί είχαμε φτάσει σε σημείο να πιστεύουμε πως η προηγούμενη απουσία εξεγέρσεων ενάντια στον αραβικό απολυταρχισμό σχετιζόταν με την κατωτερότητα των Αράβων, που με τη σειρά της πιστοποιούσε την ανωτερότητα των δημοκρατικών κοινωνιών της Δύσης. Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος που είχα σε ένα πάρτι με ένα 35άρη υπάλληλο της Τράπεζας της Ελλάδος λίγες μέρες πριν φύγω για τη Συρία. Μεταξύ άλλων ο συνομιλητής μου, μου εξομολογήθηκε τη δυσφορία που ένοιωθε για τα εκατομμύρια των Αράβων που, μέχρι τότε, όχι μόνο είχαν επανειλημμένα αποτύχει να νικήσουν μια χούφτα Ισραηλινούς, αλλά δεν είχαν επίσης να επιδείξουν καμία σοβαρή κοινωνική κατάκτηση. Αυτό που αμφότεροι αγνοούσαμε τότε ήταν ότι σε κράτη όπως η Συρία υπάρχουν πολλαπλά ιδρύματα ανάλογα της Τράπεζας της Ελλάδος όπου καλοπληρωμένοι υπάλληλοι εργάζονται ουσιαστικά ενάντια στο κοινό συμφέρον. Όμως επειδή οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι αποτελούν μια κλειστή, πλην πολυάριθμη, ομάδα συνεχίζουν το έργο τους χωρίς τύψεις και πιθανότατα χωρίς συναίσθηση για το πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο τους ένας εξωτερικός παρατηρητής. Με άλλα λόγια, αν σας ξενίζει η υποστήριξη που χαίρει ο Άσσαντ στη Δαμασκό ξεκινήστε από την ερμηνεία του ποσοστού της ΠΑΣΚΕ στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Στο ίδιο σχεδόν μήκος κύματος μια κουβέντα που είχαμε εγώ και ένας Άγγλος φίλος μου με μια παρέα ντόπιων κατά τη διάρκεια ενός δείπνου πενώ ακόμα ο αραβικός κόσμος βρισκόταν σε χειμερία νάρκη. Από όσο θυμάμαι, εγώ και ο Άγγλος, ως αυτόκλητοι θεματοφύλακες των κοινωνικών κατακτήσεων, είχαμε επιδοθεί σε ένα άνευ προηγουμένου δημοκρατικό παραλήρημα επιπλήττοντας του νέους φίλους μας για την ανοχή που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε επιδείξει ο συριακός λαός στη δυναστεία των λιονταριών (άσσαντ στα αραβικά σημαίνει λιοντάρι). Οι Σύριοι μας άκουγαν με τη δυσπιστία και την περιφρόνηση που αξίζει σε κάποιους που είχαν την ευτυχία να γεννηθούν σε ένα άνετο περιβάλλον και που επειδή κάποια στιγμή «βαρέθηκαν» είπαν να ζήσουν μία εξωτική περιπέτεια με τα λεφτά του μπαμπά. Όπως ήταν αναμενόμενο στη συγκεκριμένη συζήτηση αναφέρθηκα με υπερηφάνεια στην εξέγερση του Πολυτεχνείου που με στόμφο προέβαλα ως μια αδιάσειστη απόδειξη των δημοκρατικών παραδόσεων του ενδόξου ελληνικού λαού. Περιττό να πω πόσο προβληματίστηκα για την ισχύ των επιχειρημάτων μου όταν ήρθε στην επιφάνεια το κύμα αμφισβήτησης ενάντια στον Άσσαντ που παρά τους εκατοντάδες νεκρούς, τραυματίες, βασανισμένους και αιχμαλώτους συνεχιζόταν αμείωτο με μαζικές διαδηλώσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Στη θέα αυτής της κατάστασης το Πολυτεχνείο άρχιζε να παίρνει στο μυαλό μου τις πραγματικές του ασήμαντες διαστάσεις κάνοντας με επιτέλους να καταλάβω γιατί άνθρωποι σαν τον Ανδρουλάκη, την Δαμανάκη, τον Παπουτσή, τον Λαλιώτη και τόσους άλλους αφανείς «ήρωες» αυτής της πολυπαινεμένης γενιάς αποδείχτηκαν τόσο λίγοι και μικροί.

Είναι αλήθεια όμως ότι παρά τους χιλιάδες της μάρτυρες η Συρία σήμερα δεν ζει καλύτερες μέρες. Μια προσεκτική ματιά στις εξελίξεις αρκεί για να αντιληφθεί κανείς πως η χώρα βυθίζεται σε ένα φαύλο κύκλο εμφύλιας βίας. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι οι παράξενες γεωπολιτικές ισορροπίες; Είναι οι αντικρουόμενες διαθέσεις του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Ρωσίας που δεν αφήνουν τα πράγματα να πάρουν τη φυσική τους τροπή; Ναι, όλα τα παραπάνω δεν είναι τελείως άσχετα. Ναι, το Ισραήλ θέλει να βλέπει ένα de facto εχθρικό προς αυτό κράτος να γίνεται καθημερινά πιο αδύνατο. Ναι, οι Αμερικάνοι θέλουν να δουν τα πράγματα να αλλάζουν στη Δαμασκό αλλά όμως δεν μπορούν να επαναλάβουν το λιβυκό σενάριο μιας και η Συρία αποτελεί την μοναδική σύμμαχο της Ρωσίας στην περιοχή και ο Πούτιν σε καμία περίπτωση δεν θα στερούσε από τον στόλο του το μοναδικό επίνειο που διαθέτει στη Μεσόγειο, όχι τουλάχιστον χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα. Όλα αυτά εξηγούν σε μεγάλο μέρος το διπλωματικό αδιέξοδο αλλά όμως τι νόημα θα είχαν αν η συριακή επανάσταση είχε ακολουθήσει το αιγυπτιακό μοντέλο και είχε εκφραστεί με καθολικές αιφνιδιαστικές διαμαρτυρίες στην πρωτεύουσα. Σε ένα τέτοιο σενάριο Ρώσοι, Αμερικάνοι και Ισραηλινοί, όντας ξεπερασμένοι από τις εξελίξεις, θα ήταν υποχρεωμένοι να αναθεωρήσουν όλα τα δεδομένα και να επανακαθορίσουν την πολιτική τους όπως ακριβώς αναγκάστηκαν να κάνουν στην περίπτωση της Αιγύπτου μετά την πτώση Μουμπάρακ. Με άλλα λόγια, πέρα από τις διαθέσεις και τις δράσεις τρίτων παικτών, μία από τις πιο βασικές αιτίες του σημερινού αδιεξόδου αποτελεί ο πολιτικός διχασμός του συριακού λαού.

Είναι χαρακτηριστική η στιχομυθία που είχα με μια συμμαθήτρια μου και την Σύρια καθηγήτρια μας σε ένα από τα διαλείμματα των μαθημάτων μας. Κάποια στιγμή και χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος άρχισα, με αστεία η αλήθεια είναι διάθεση, να αγορεύω σε σπαστά αραβικά για την ελληνική καταγωγή της δημοκρατίας. Η φίλη μου, που ανήκει στο διπλωματικό σώμα γειτονικής χώρας και σήμερα υπηρετεί στη Νέα Υόρκη, αντέδρασε στο λογύδριο μου χαμογελώντας αλλά η χαλαρότητα των στιγμών έδωσε γρήγορα τη θέση της στην αμηχανία καθώς η Σάφα, η ηπίων τόνων καθηγήτρια μας με τη λευκή μαντήλα, παρενέβη ενοχλημένη τονίζοντας πως απόλυτη δημοκρατία δεν υπάρχει σε κανένα κράτος του κόσμου. Ήταν τέτοιος ο θυμός της που έκανε το πεντακάθαρο πρόσωπο της να ρυτιδώσει για μία και τελευταία φορά. Η ένταση της στιγμής με έκανε να σκεφτώ πολλές φορές τους λόγους και το σκεπτικό της αντίδρασης της. Ανάμεσα σε άλλα, κατέληξα πως το επιχείρημα της όχι μόνο είναι βάσιμο, αλλά ισχύει και από την ανάποδη. Όπως ακριβώς η απολυτή δημοκρατία αποτελεί μια ουτοπία, έτσι και καμία εξουσιαστική μορφή δεν μπορεί να αποκοπεί ολοκληρωτικά από τα υποκείμενα που εξουσιάζει. Με άλλα λόγια, παντού υπάρχει μια δόση δημοκρατίας και ακόμα και στις πιο στυγνές τυραννίες η κοινή γνώμη μπορεί και θέτει όρια που η εξουσία δεν τολμά να ξεπεράσει. Η περίπτωση της Συρίας κάθε άλλο παρά εξαίρεση αποτελεί σε αυτόν τον κανόνα, έτσι ανεξάρτητα από τα κίνητρα και την ηθική των υποστηρικτών του Άσσαντ οι τελευταίοι κάθε άλλο παρά φανταστικοί είναι, αντίθετα είναι πέρα για πέρα υπαρκτοί και ως εκ τούτου η δράση τους έχει ένα αξιοσημείωτο αντίκτυπο στις εξελίξεις, έστω και αν τελικά απλά συνεισφέρει στην εμπέδωση ενός πολιτικού αδιεξόδου.

Οι δύο όψεις του λαού της Συρίας.

Η διάρκεια  και η ένταση της Συριακής κρίσης έκανε πολλές μάσκες να πέσουν. Πρώτα από όλα έκανε όλους τους δημοκράτες οριεντάλιστες από την εσπερία να εγκαταλείψουν το ταχύτερο δυνατόν τη χώρα. Τι και αν επανειλημμένα είχαν εκφράσει τον αποτροπιασμό τους για την αδράνεια των Σύριων απέναντι στο αυταρχικό καθεστώς τους. Όταν η αδράνεια έδωσε τη θέση της στη δράση οι «ευαίσθητες δυτικές ψυχές» έμειναν αηδιασμένες από την υπέρμετρη χρήση βίας και αποφάσισαν να αποχωρήσουν πάραυτα. Ποιος ξέρει, μπορεί να το έκαναν ως ένδειξη διαμαρτυρίας; Μία ανάλογη συμπεριφορά επέδειξαν μια σειρά από ντόπιους νέους με πανεπιστημιακά πτυχία, δυτικότροπες συμπεριφορές και σχετικά ευκατάστατο οικογενειακό περιβάλλον. Όσοι από αυτούς δεν αντέδρασαν επιφυλακτικά ή αρνητικά στην εξέγερση την αγκάλιασαν μόνο όταν πια είχε γίνει σαφές πως οι δυνάμεις του Μπασάρ είχαν προκαλέσει ένα άνευ προηγουμένου λουτρό αίματος. Και ποια ήταν τελικά η αντίδραση τους; Η εξέγερση στάθηκε η τέλεια αφορμή για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους που ήταν να φύγουν από τη χώρα. Ναι, πολλοί από τους σπουδασμένους νέους της Συρίας που από καιρό ένιωθαν να πνίγονται από μια πατρίδα που δεν μπορούσε να αλλάξει επιθυμούσαν διακαώς όχι να μπουν σε μια επίπονη διαδικασία αλλαγής των κακώς κειμένων του περίγυρου τους, αλλά να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους μεταφερόμενοι σε ένα δυτικό περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσαν και να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και να ζήσουν όπως τους …άξιζε. Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτή η τάση;

Μα αν τελικά δεν συμμετέχει η αφρόκρεμα της συριακής νεολαίας σε αυτήν την εξέγερση, τότε ποιος βρίσκεται πίσω της; Η εύλογη αυτή απορία φέρνει στο μυαλό μου μια σχετική νύξη μιας φίλης από Ελλάδα που λίγο μετά τα γεγονότα στη Ντέρα με ρώταγε για την αντίδραση των φοιτητών που συνήθως πρωτοστατούν σε ανάλογες καταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι η δράση των φοιτητών της Συρίας ήταν από ασήμαντη έως ανύπαρκτη. Είναι χαρακτηριστικό πως η πρώτη ουσιαστική τους κινητοποίηση έγινε στο Χαλέπι το περασμένο φθινόπωρο. Φαίνεται πως, όπως και ο Χριστόδουλος επί χούντας, ήταν πολύ απασχολημένοι με τα μαθήματα τους. Αλλά είναι λίγο άδικο να κατηγορούμε τους Σύριους όταν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών στην Ελλάδα είναι πανομοιότυπα για σχεδόν 20 χρόνια, λες και δηλαδή δεν έχει αλλάξει τίποτα. Είναι χαρακτηριστικό πως στις τελευταίες φοιτητικές εκλογές, που σχεδόν συνέπεσαν με τις εθνικές, η ΔΑΠ θριάμβευσε ως συνήθως και η ΠΑΣΠ βγήκε πάλι πρώτη στην ΑΣΟΕΕ. Αλλά ας μη βγαίνουμε εκτός θέματος. Η εξέγερση στη Συρία είναι μια περίεργη υπόθεση. Φυσικά οι απόψεις που λένε πως τα πάντα είναι υποκινούμενα από τις μυστικές υπηρεσίες Ισραηλινών και Αμερικάνων αυτοαναιρούνται στη φαιδρότητα τους. Αν υπήρχε μια δύναμη που ήταν σε θέση με τη διαβίβαση μιας απλής εντολής να δημιουργεί από το πουθενά μαζικές διαδηλώσεις στρεφόμενες ενάντια σε σφαίρες, οι οποίες μάλιστα συνεχίζονται με αμείωτη ένταση για πάνω από ένα χρόνο, τότε γιατί αυτή η δύναμη δεν έχει πετύχει ακόμα το σκοπό της; Θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω και άλλο ενάντια στις θεωρίες συνομωσίας, αυτό το μοναδικό καταφύγιο των πνευματικά αδυνάτων, αλλά ειλικρινά δεν θέλω να σπαταλήσω το χρόνο σας.

Τι συμβαίνει τότε στη Συρία τον τελευταίο χρόνο και από ποιους; Αν δει κανείς τον χωροχρονικό χάρτη της εξέγερσης θα καταλάβει πολλά. Οι ταραχές δεν ξεσπάνε σε αστικά κέντρα, αλλά σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις και μάλιστα η κατεύθυνση δεν ήταν ποτέ από το κέντρο στην επαρχία, αλλά το αντίστροφο. Έτσι, έβλεπε κανείς, τα περίχωρα της Ντέρα να πιέζουν τις εγκατεστημένες στο κέντρο αρχές. Το ίδιο έγινε και στη Λατάκια, τη Χομς, τη Χάμα, το Ντερ Ζορ, το Ίντλιμπ και το ίδιο πάνω κάτω γίνεται στη Δαμασκό όπου τα προάστια της βράζουν και επανειλημμένα έχουν προσπαθήσει, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία η αλήθεια είναι, να μεταφέρουν την οργή τους μέχρι την πλατεία των Ομεϊάδων. Αυτή η κατάσταση είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλες επαρχιακές ή ημιαστικές περιοχές να χάνονται ολοκληρωτικά από τον έλεγχο των αρχών και μοιραία να μην μένει κανείς άλλος, πλην του στρατού, για να επιβάλλει την τάξη. Το δυστύχημα όμως για τον Άσσαντ είναι ότι ο στρατός του στελεχώνεται κατά βάση από άτομα προερχόμενα από την επαρχία, άτομα που στα πρόσωπα των συγγενών τους ήταν πολύ δύσκολο να διακρίνουν τους πράκτορες του Ισραήλ που επικαλείται διαρκώς η συριακή προπαγάνδα. Επόμενο ήταν λοιπόν να αρχίσουν οι πρώτες λιποταξίες που ανάγκασαν τον Άσσαντ να χρησιμοποιεί συνεχώς εκείνες τις δυνάμεις που η αφοσίωση στον ηγέτη τους θεωρείται σχεδόν βέβαιη. Κάπως έτσι, η 4η μεραρχία που διοικεί ο αδελφός του Μπασάρ, ο Μάχερ, μετατράπηκε πέρσι ούτε λίγο ούτε πολύ σε ένα περιφερόμενο θίασο καταστολής διαδηλώσεων. Πολλές φορές μάλιστα, όταν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει μια περιοχή για να επαναφέρει στην τάξη μία άλλη, η πρώτη περιοχή επανερχόταν στον έλεγχο των αντικαθεστωτικών αφού προηγουμένως είχε προσηλυτίσει την φρουρά των τακτικών δυνάμεων που ο Μάχερ είχε αφήσει στο πόδι του. Η κλιμάκωση του παραπάνω σπιράλ οδήγησε στον de facto διχασμό της Συριακής κοινωνίας και τον εξοπλισμό της αντίστασης. Το συγκεκριμένο μοτίβο εξηγεί ακόμα γιατί η κρίση του 1982 ήταν πιο διαχειρίσιμη για τα κυβερνητικά στρατεύματα. Το 1982 οι δυνάμεις του Ριφάτ, αρχιστράτηγος και αδελφός του Χαφέζ, δεν είχαν να αντιμετωπίσουν απλά μια ισλαμική απειλή αλλά και μία κατά βάθος αστική εξέγερση. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της εποχής ήταν άνθρωποι της πόλης που είχαν καταφέρει να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε ένα αστικό κέντρο, τη Χάμα, από όπου απειλούσαν το καθεστώς της Δαμασκού. Οι επαρχιώτες στρατιώτες του Ριφάτ είχαν ελάχιστους δεσμούς με τους ψηλομύτες αστούς ισλαμιστές, για αυτό και όταν κλήθηκαν από τους ανωτέρους τους να ισοπεδώσουν το κέντρο των στασιαστών εκτέλεσαν τις διαταγές τους με άψογο επαγγελματισμό και χωρίς υποψία λιποταξίας.

Ενδεικτικός χάρτης διαδηλώσεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Συρίας κατά την 28η Ιουνίου 2012.

Το πιο κρίσιμο όμως ερώτημα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα; Πριν λίγους μήνες είχα κουβέντα με νεαρό ακαδημαϊκό που ειδικεύεται στη Συρία, έχει ζήσει στη χώρα τα τελευταία χρόνια και είναι σε επικοινωνία με ακτιβιστές που συγκροτούν κάποιες από τις τοπικές συντονιστικές επιτροπές. Αυτός ο άνθρωπος με διαβεβαίωνε τον Μάρτιο πως ο λεγόμενος «Ελεύθερος Συριακός Στρατός» διέθετε ελάχιστα πυρομαχικά που κατά κόρον προέρχονταν είτε από ντόπιους λαθρέμπορους, είτε από τις πρώην μονάδες των λιποτακτών. Επέμενε επίσης, πως η Τουρκία, τουλάχιστον μέχρι τότε, δεν συμμετείχε στον εξοπλισμό των ανταρτών ο οποίος έφθινε συνεχώς. Μάλιστα, προς επίρρωση των επιχειρημάτων του προέβαλλε τις απανωτές υποχωρήσεις των λιποτακτών σε κάθε σοβαρή αντεπίθεση των καθεστωτικών δυνάμεων. Μια καθαρή ματιά στις ειδήσεις σήμερα είναι αρκετή για να καταλάβει ο καθένας πως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι αντάρτες επιχειρούν με μεγαλύτερη άνεση και ισχυρότερη δύναμη πυρρός, η New York Times αναφέρει πως η CIA εποπτεύει τον εξοπλισμό των ανδρών του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» στη Νότια Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έχει αναλάβει να πληρώνει τους μισθούς των λιποτακτών. Οι πρωτοβουλίες του Ανάν δεν είχαν το παραμικρό αποτέλεσμα και Ρωσία και ΗΠΑ ζεσταίνουν τις πολεμικές μηχανές τους. Οι οιωνοί δεν είναι καθόλου καλοί και θα ήταν ευχής έργον να τελείωναν όλα με μια ξαφνική φυγή του Άσσαντ στο εξωτερικό. Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει με ευχές, και αν τελικά ήταν αυτός ο τρόπος που δούλευε το σύστημα τότε θα διαμαρτυρόμουν εντόνως στο Μεγαλοδύναμο για την αμέλεια του να φροντίσει από πέρσι να τελειώσουν όλα …γρήγορα και χωρίς τραυματίες!

Γ. Δ. Ρ.

Advertisements
This entry was posted in Γενικά and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s